Ne dhe Shqipëria!

Ne dhe Shqipëria!

Shpërndarë pa fund e pa fillim,

si zogjtë e korbit nëpër Botë,

mallkuar qofsh-o shteti im,

që as me bukë nuk na mban dot!

Ca sharlatanë-ca ujqëri,

na turpëruan njëmijë breza,

moj rrënjëdala Shqipëri,

ç’m’i pate ditët kaq të zeza!

Gjithë djalëria që ti nxore,

dhe nuk i ndave kurrë prej prakut,

shkrihen çdo ditë si vesë dëbore,

se bëjnë punën e zezakut!

Një pikë ujë t’u kërkosh,

dot nga asnjë nuk merr përgjigje,

ndaj lidh në kokë shami të zezë,

dhe ulëri brigje më brigje!

Vitet dhe shekujt pa mëshirë,

moj-Shqipëri sa shumë të tretën,

që kur ka lindur Europa,

ti si një qyqe mbete vetëm!

Sikur të biesh në greminë,

kjo botë-kurvë s’lëviz as gishtin,

rron Izraeli shumë më mirë,

dhe pse ka varur Jezu Krishtin!

Athinë, 1994

Arben Duka