NUK THINJET POLIFONIA!

Rrëzohen në shekuj,

kështjellat me gurë,

po kënga dhe fjala,

nuk rrëzohet kurrë!

Thinjen edhe malet,

në dëborë e erë,

po polifonia,

s’thinjet asnjëherë!

Kjo është këngë e jetës,

kjo është këngë e Tokës,

shqiptarët e kanë,

si Kartën e Kokës!

Herë zjarr e dallgë,

herë fllad e pekule,

në lëndinë të saja,

mbjellim nga një lule!

Ti je e bekuar,

moj polifoni,

asnjë vend s’e ka,

të tillë mrekulli!

Si zjarr të pashuar,

këngën do ta ndez,

shkon polifonia,

nga brezi në brez!

A.DUKA