Baladë për dhimbjen…

Nuk më përkëdheli fati,

më ngriti kurthe dhe prita,

kush s’më do-ju shtoftë inati,

kush më do ju shtoftë dita!

Mbi dhjet’ vjet në buzë të varrit,

por Veriun kurrë s’e humba,

në kudhër të farkëtarit,

gdhenda këngë-s’derdha plumba!

Dhimbjet ferr-po nuk e ktheva,

jetën në një shkretëtirë,

të bën dhimbja që rrëfeva,

më të dashur-më të mirë!

Nuk s’e mbeti çdo gjë mbrapa,

u shuan dhimbjet e zëmrës,

po pas jetës unë u kapa,

si foshnja në gji të nënës!

Ndonjëherë dhe jam dorëzuar,

se njeri jam natyrisht,

po në çast në këmbë jam çuar,

kur mendoja Zotin Krisht!

Krisht e shpirt ti je për mua,

e kam thënë herë pas here,

para dhimbjeve të tua,

tonat janë fllade vere!

Më për dhimbjet s’bëj çudi,

që shkenca nuk i mund dot,

që në dhimbje çdo njeri,

të mendojë të madhin Zot!

Të kujtojë të madhin Zot,

të paepur në torturë,

të mos përkëdhelet kot,

e të thotë-se jam sëmurë!

Mos e shih si kohë mynxyre,

më ka thënë një miku jonë:

“Dhimbjet kanë punën e tyre,

neve kemi punën tonë!”

Shënim: Vargu “Po Veriun kurrë s’e humba…” ka të bëjë me orientimin e busullës që tregon gjithnjë Veriun

Arben Duka

16 shtator 2018